Gorajan Goodluck Tutor Centre

শিক্ষাই মানুহক মুক্তি দিয়ে

YOUR QUESTIONS OUR ANSWERS( আপোনাৰ প্ৰশ্ন আমাৰ উত্তৰ- তলৰ লিংকটোত ক্লিক কৰক )

HOT QUESTION-ANSWERS ( EMERGENCY)

HOT QUESTION
তোমাৰ উত্তৰসমূহ ( YOUR ANSWERS)

আমাক প্ৰশ্ন সুধিবলৈ তলৰ Whatsapp ত ক্লিক কৰা

আমাক প্ৰশ্ন সুধিবলৈ তলৰ Whatsapp ত ক্লিক কৰা
Ask Question

HS result

HS Result 2021
HS Result ৰ বাবে ক্লিক কৰা

LINK-1

HSLC আৰু AHM RESULTS -link 2
নিজৰ RESULTS চাবলৈ ইয়াত ক্লিক কৰা (LINK 2)
ইংৰাজী ভয় লাগে নেকি?
ইংৰাজীত দুৰ্বল নেকি ? আহক ইংৰাজীত কথা পাতিবলৈ শিকো মাত্ৰ ৪৯৯ টকাত
ALL ANSWERS
CHOOSE YOUR CLASS [উত্তৰ পাবলৈ নিজৰ শ্ৰেণীটো বাছনি কৰক ]

Your Questions( আপোনাৰ প্ৰশ্ন )

প্ৰশ্ন সুধিব পাৰা
টান লগা বিষয়টোত আমি সহায় কৰিম

Your Answers (আপোনাৰ উত্তৰ)

YOUR ANSWERS
আপুনি আগতে আমাক পঠিওৱা প্ৰশ্নৰ উত্তৰসমূহ ইয়াত পাব
HSLC 2021
NOW YOU CAN BUY YOUR IMPORTANT EBOOK HERE

মই অসমীয়া -চৈয়দ আব্দুল মালিক -দশম শ্ৰেণী - অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা


1. চমু উত্তৰ দিয়া :

( ক)চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথি এখনৰ নাম লিখা ৷

উত্তৰ : বেদুইন  ৷

(খ)মোগলসকলে অসমৰ ক'ত ভৰি দিছিল ?

উত্তৰ :  অসমৰ  সেউজীয়া  দূবৰি  বনত ৷

(গ) অসমৰ হেংদাং ক'ত জিলিকিছিল ?

উত্তৰ : দুপৰৰ  পূৰ্ণ  আলোকত ৷
 
(ঘ) অসমীয়াসকলে কিহেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল ?

উত্তৰ : ম'হ-শিং  পেঁপা ৷
 
(ঙ) অসমৰ স্বৰ্গদেউ কিহেৰে দেউল সাজিছিল ?

উত্তৰ : চাউলেৰে ৷

2.  'অসমৰ হেংদাং জিলিকিল

     দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত' - কথাখিনিৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা ৷

উত্তৰ :   যিদিনাখন মোগলসকল  অসমৰ  যুদ্ধথলীত তথা মিনাকৰা বনৰ বুকুত নামিছিল মোগলসকলে দেখিছিল যে অসমৰ  সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধৰি বুকুপাতি ৰণত নামিছে ৷ তেওঁলোকৰ  হেং দাং দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত  জিলিকিছিল ৷ নিজৰ স্বাধীনতাৰ বাবে সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণ-প্ৰাংগণত আগবাঢ়ি আহিছিল ৷ এই দৃশ্য চাই মোগলসকলৰ  তথা ৰাজপুতসকলৰ বাহুৰ বল অসমৰ যুদ্ধথলীত লুপ্ত হৈছিল ৷ মোগলসকল  অসমৰ পুৰুষ নাৰীৰ সাহসীকতাৰ ৰূপ চাই আচৰিত হৈছিল ৷ অসমৰ হেং দাং অসমীয়াৰ বাবে বীৰত্বৰ প্ৰতীক ৷

3. অসমৰ পুৰুষ-নাৰীয়ে কেনেদৰে ৰণলৈ ওলাই আহিছিল নিজৰ ভাষাৰে লিখা ৷

উত্তৰ :   যেতিয়া মোগলসকলে অসমৰ  যুদ্ধথলীত তথা মিনাকৰা বনৰ বুকুত নামিছিল তেওঁলোক দেখিছিল যে অসমৰ  সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধৰি বুকুপাতি ৰণত নামিছে ৷ তেওঁলোকৰ  হেং দাং দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত  জিলিকিছিল ৷ নিজৰ স্বাধীনতাৰ বাবে সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণ-প্ৰাংগণত আগবাঢ়ি আহিছিল ৷ এই দৃশ্য চাই মোগলসকলৰ  তথা ৰাজপুতসকলৰ বাহুৰ বল অসমৰ যুদ্ধথলীত লুপ্ত হৈছিল ৷ কবিয়ে আচৰিত হৈছিল যে ক'তনো পালে অসমৰ সেনানীয়ে ইমান বল যিসকল কেৱল শুকান সান্দহ আৰু পানীহে খায় ৷ মোগলসকল অসমৰ পুৰুষ নাৰীৰ বীৰত্ব চায় ভয় খাইছিল আৰু পৰাজয় বৰণ কৰিবলগীয়া হৈছিল ৷

4. 'ক'ত অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে
     শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত ৷"
      -কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা ৷

উত্তৰ :  সূদৰ পশিচমত থকা নিজৰ স্বৰ্ণপুৰী ৰাজঅন্তঃপুৰ  এৰি মোগলসকল অসমৰ লুইতৰ পাৰত ভৰি দিছিল  ৷ অসমক পৰাজয় কৰি  অসমত বিজয়ৰ গান গাম বুলি তেওঁলোক( মোগলসকল) আহিছিল ৷ যিদিনাখন মোগলসকলে অসমৰ  যুদ্ধথলীত তথা মিনাকৰা বনৰ বুকুত নামিছিল তেওঁলোক দেখিছিল যে অসমৰ  সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধৰি বুকুপাতি ৰণত নামিছে ৷ তেওঁলোকৰ  হেং দাং দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত  জিলিকিছিল ৷ নিজৰ স্বাধীনতাৰ বাবে সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণ-প্ৰাংগণত আগবাঢ়ি আহিছিল ৷ এই দৃশ্য চাই মোগলসকলৰ  তথা ৰাজপুতসকলৰ বাহুৰ বল অসমৰ যুদ্ধথলীত লুপ্ত হৈছিল ৷ মোগলসকল আচৰিত হৈছিল যে ক'তনো পালে অসমৰ সেনানীয়ে ইমান বল যিসকল কেৱল শুকান সান্দহ আৰু পানীহে খায় ৷ সিহঁতৰ সাহস চায় তেওঁলোক পৰাজয় বৰণ কৰিবলগীয়া হৈছিল ৷


5. 'মই অসমীয়া' কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্ৰতিফলিত হৈছে বুজাই লিখা ৷

উত্তৰ : মোগলে অসমলৈ উভতি চাই দেখিলে অসমৰ চৌদিশে  ধূসৰ পাহাৰ আৰু ইয়াৰ প্ৰতিটো বনৰ পাত জাংফাই , মিনাকৰা আৰু ৰূপৰে জাতিষ্কাৰ  হৈ আছে ৷ ইয়াত থকা দূবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা আছে যিবোৰ ভৰিৰ গচকত ভাগি যায় ৷ অসমৰ মানুহে হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা বনায় আৰু ভৰি ধোৱে পোৱালৰে ভৰা দলঙত ৷  অসমীয়া মানুহে বাঘ-নখৰে বনোৱা পিন্ধে খাৰু আৰু ভৰিৰ আঙুঠি আৰু ম'হৰ -শিংঙৰ  পেঁপা বজায় ৷ অসমৰ স্বৰ্গদেউসকল হাঁহ -কণী , চাউলেৰে দেউল সজায় ৷ নদীৰ বালিত ভৰা  সোণ গচকত ভাগি  গুড়ি হয় ৷ পুঠি মাছে কাণত পিন্ধে সোণৰ থুৰীয়া আৰু ভেকুলীয়ে ফোঁট লৈ সজায় নিজকে সুৱাগী ( তিৰোতা) ৷ অসমৰ নিষ্কৰ্মা  ধোদৰ দলেও  ৰাজ আলি বান্ধে আৰু পিঠা গুড়িৰে দ'ল সাজে ৷ বাৰটি সাগৰ খানি আৰু ৰংঘৰ -কাৰেংঘৰ ৰচে বননিত ৷ হীৰা-মণি অসমৰ ভূমিৰ ধূলিত বাগৰে আৰু মাটিৰ চৰুত জুখি জুখি সোণচৰু ৰূপচৰু ঘৰে ঘৰে দিয়ে ৷ এনেকুৱা সোণ-ৰূপৰে ভৰি থকা দেশ আৰু য'ত অসমৰ গীত শুনি শিলো পমি যায় , এনে দেশ কবিয়ে কতো দেখা নাই ৷ 'মই অসমীয়া' কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ এইদৰেই প্ৰতিফলিত হৈছে ৷

6. কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ চমু পৰিচয় দিয়া ৷

উত্তৰ : চৈয়দ  আব্দুল  মালিকৰ  জন্ম হৈছিল  ১৯১৯ চনত  গোলাঘাট জিলাৰ  নাহৰণিত ৷ তেওঁ অসমীয়া গল্প আৰু উপন্যাস সাহিত্যলৈ এক নতুন তৰংগ  কঢ়িয়াই আনিছিল ৷ তেওঁক  গল্পসম্ৰাট বুলি কোৱা হয় ৷ গল্পকাৰ আৰু ঔপন্যাসিক হোৱা বাবে  তেওঁ কবি হিচাপে অল্পচৰ্চিত ৷ কিন্তু তেওঁৰ  কবিতায়ো আমাৰ  সাহিত্য বাৰুকৈয়ে সমৃদ্ধ কৰিছে ৷ তেওঁৰ একমাত্ৰ কবিতা পুথিখনৰ নাম হৈছে 'বেদুইন ' ৷ অসমীয়া আধুনিক কবিসকলৰ প্ৰথম পৰ্বত তেও গুৰুত্বপূৰ্ণ বৰঙণি যোগাইছে ৷ তেওঁৰ কবিতাত সুষম আৰু অৰ্থৱহ  ব্যৱহাৰ  দেখা যায় ৷ তেওঁ 'অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী ' নামৰ উপন্যাসখনৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বটাঁ লাভ কৰে ৷ 'সূৰুযমুখী স্বপ্ন' তেওঁৰ আন এখন বিখ্যাত উপন্যাস ৷ তেওঁৰ গল্প-উপন্যাৰপৰা 'জেতুকা পাতৰ দৰে ', মমতাজ আদি চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মিত  হৈছৈ ৷ মুঠতে কবি , গল্পকাৰ আৰু ঔপন্যাসিক চৈয়দ আব্দুল মালিকে অসমীয়া সাহিত্যলৈ যাউতিযুগীয়া অৱদান আগবঢ়াইছে ৷ তেওঁৰ আন আন ৰাচনাৰাজি হ'ল - 'পৰশমণি' , ' আধাৰশিলা ' , 'মৰহা ফুল' , ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী , ইত্যাদি ৷ তেওঁ ১৯৭৭ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ অভয়াপুৰী অধিৱেশনৰ সভাপতি আসনো অলংকৃত কৰিছিল ৷ এইজন বিখ্যাত সাহিত্যিকৰ ২০০০ চনত  দেহান্তৰ ঘটে ৷

7. অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি মোগলসকলে অসমৰ ৰূপ কিদৰে বৰ্ণনা কৰিছে বুজাই লিখা ৷

উত্তৰ : সূদৰ পশিচমত থকা নিজৰ স্বৰ্ণপুৰী ৰাজঅন্তঃপুৰ  এৰি কবি অসমৰ লুইতৰ পাৰত ভৰি দিছিল  ৷ অসমক পৰাজয় কৰি  অসমত বিজয়ৰ গান গাম বুলি তেওঁলোক( মোগলসকল) আহিছিল ৷ সেইজীয়া দূবৰি বনৰে ভৰা অসমত কবিয়ে ভৰি দিছিল আৰু দেখিছিল অসমৰ স্বাধীন পতাকা আৰু শুনিছিল অসমৰ সকলো প্ৰান্তত গৌৰৱৰ তথা বিজয়ৰ বিৰামহীন মুক্তগীত ৷ সেই সময়ত অসমৰ ৰাজ অসমৰ সিংহ-আসনত আছিল ৷ কবিয়ে অসমত মোগলৰ বিজয়ী শক্তিৰে অসমক পৰাজিত কৰি মুছলিমৰ মজিয়া স্থাপন কৰিব বুলি কৈছিল যাতে সম্পূৰ্ণ অসম তেওঁলোকৰ হ'ব আৰু কামৰূপো হ'ব তেওঁলোকৰ অধিকাৰত ৷
       
              মোগলে অসমলৈ উভতি চাই দেখিলে অসমৰ চৌদিশে  ধূসৰ পাহাৰ আৰু ইয়াৰ প্ৰতিটো বনৰ পাত জাংফাই , মিনাকৰা আৰু ৰূপৰে জাতিষ্কাৰ  হৈ আছে ৷ ইয়াত থকা দূবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা আছে যিবোৰ ভৰিৰ গচকত ভাগি যায় ৷ অসমৰ মানুহে হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা বনায় আৰু ভৰি ধোৱে পোৱালৰে ভৰা দলঙত ৷  অসমীয়া মানুহে বাঘ-নখৰে বনোৱা পিন্ধে খাৰু আৰু ভৰিৰ আঙুঠি আৰু ম'হৰ -শিংঙৰ  পেঁপা বজায় ৷ অসমৰ স্বৰ্গদেউসকল হাঁহ -কণী , চাউলেৰে দেউল সজায় ৷ নদীৰ বালিত ভৰা  সোণ গচকত ভাগি  গুড়ি হয় ৷ পুঠি মাছে কাণত পিন্ধে সোণৰ থুৰীয়া আৰু ভেকুলীয়ে ফোঁট লৈ সজায় নিজকে সুৱাগী ( তিৰোতা) ৷ অসমৰ নিষ্কৰ্মা  ধোদৰ দলেও  ৰাজ আলি বান্ধে আৰু পিঠা গুড়িৰে দ'ল সাজে ৷ বাৰটি সাগৰ খানি আৰু ৰংঘৰ -কাৰেংঘৰ ৰচে বননিত ৷ হীৰা-মণি অসমৰ ভূমিৰ ধূলিত বাগৰে আৰু মাটিৰ চৰুত জুখি জুখি সোণচৰু ৰূপচৰু ঘৰে ঘৰে দিয়ে ৷ এনেকুৱা সোণ-ৰূপৰে ভৰি থকা দেশ আৰু য'ত অসমৰ গীত শুনি শিলো পমি যায় , এনে দেশ কবিয়ে কতো দেখা নাই ৷


8. ব্যাখ্যা কৰা : 
    (ক) মোগলে এবাৰ পালে শকতিৰ নৱ পৰিচয়
            দেশ-প্ৰাণ, মুক্ত-প্ৰাণ, অসমৰ স্বদেশ ভকতি ৷

উত্তৰ : উক্ত কবিতা ফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথি  '' অসমীয়া  সাহিত্য  চয়নিকা '' ৰ  অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকদেৱৰ দ্বাৰা বিৰচিত "মই অসমীয়া" নামৰ কবিতাটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে । 
কবিয়ে এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে অসমীয়া  মানুহৰ  স্বদেশ প্ৰেমৰ কথা তথা অসমৰ পুৰুষ-নাৰীৰ শক্তিৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিছে ৷ 
সূদৰ পশ্চিমত থকা নিজৰ স্বৰ্ণপুৰী ৰাজঅন্তঃপুৰ  এৰি মোগলসকল অসমৰ লুইতৰ পাৰত ভৰি দিছিল  ৷ যিদিনাখন তেওঁলোকে অসমৰ  যুদ্ধথলীত তথা মিনাকৰা বনৰ বুকুত নামিছিল তেওঁ দেখিছিল যে অসমৰ  সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধৰি বুকুপাতি ৰণত নামিছে ৷ তেওঁলোকৰ  হেং দাং দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত  জিলিকিছিল ৷ নিজৰ স্বাধীনতাৰ বাবে সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণ-প্ৰাংগণত আগবাঢ়ি আহিছিল ৷ এই দৃশ্য চাই মোগলসকলৰ  তথা ৰাজপুতসকলৰ বাহুৰ বল অসমৰ যুদ্ধথলীত লুপ্ত হৈছিল ৷ মোগলসকল আচৰিত হৈছিল যে ক'তনো পালে অসমৰ সেনানীয়ে ইমান বল যিসকল কেৱল শুকান সান্দহ আৰু পানীহে খায় ৷ অসমে মোগলক পৰাজয় কৰাৰ নিজৰ স্বাধীনতাৰ গান গালে ৷ মোগলসকলে  অসমৰ বাবে মুক্ত-প্ৰাণ তথা স্বদেশৰ পৰম ভক্তি থকা অসমীয়াসকলৰ  শক্তিৰ নতুন পৰিচয় পালে ৷ পৰাজিত মোগলে সিদিনাখন অসমৰ বিনন্দীয়া ৰূপ আৰু ভক্তি-প্ৰেমেৰে ভৰপূৰ হৈ থকা সৌন্দৰ্য্যৰ খনিৰ কথা গম পালে ৷ তেওঁলোক মুক্ত-প্ৰাণ অসমীয়াৰ সুমধুৰ সংগীতৰ ধ্বনি শুনিলে ৷


    (খ) দুৱৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা গচকত ভাগে মৰকত,
           হাতীৰ দাতেঁৰে কৰে খৰমত চুলা,
               ভৰি ধোৱে পোৱালৰ ভৰা দলঙত ৷

উত্তৰ : উক্ত কবিতা ফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথি  '' অসমীয়া  সাহিত্য  চয়নিকা '' ৰ  অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকদেৱৰ দ্বাৰা বিৰচিত "মই অসমীয়া" নামৰ কবিতাটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে । 
এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে অসমৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ লগতে তেওঁলোকৰ সংস্কৃতিৰ বিষয়ে আলোকপাত কৰিছে ৷
মোগলে অসমলৈ উভতি চাই দেখিলে অসমৰ চৌদিশে  ধূসৰ পাহাৰ আৰু ইয়াৰ প্ৰতিটো বনৰ পাত জাংফাই , মিনাকৰা আৰু ৰূপৰে জাতিষ্কাৰ  হৈ আছে ৷ ইয়াত থকা দূবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা আছে যিবোৰ ভৰিৰ গচকত ভাগি যায় ৷ অসমৰ মানুহে হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা বনায় আৰু ভৰি ধোৱে পোৱালৰে ভৰা দলঙত ৷  অসমীয়া মানুহে বাঘ-নখৰে বনোৱা পিন্ধে খাৰু আৰু ভৰিৰ আঙুঠি আৰু ম'হৰ -শিংঙৰ  পেঁপা বজায় ৷ অসমৰ স্বৰ্গদেউসকল হাঁহ -কণী , চাউলেৰে দেউল সজায় ৷ নদীৰ বালিত ভৰা  সোণ গচকত ভাগি  গুড়ি হয় ৷ পুঠি মাছে কাণত পিন্ধে সোণৰ থুৰীয়া আৰু ভেকুলীয়ে ফোঁট লৈ সজায় নিজকে সুৱাগী ( তিৰোতা) ৷ অসমৰ নিষ্কৰ্মা  ধোদৰ দলেও  ৰাজ আলি বান্ধে আৰু পিঠা গুড়িৰে দ'ল সাজে ৷ বাৰটি সাগৰ খানি আৰু ৰংঘৰ -কাৰেংঘৰ ৰচে বননিত ৷ হীৰা-মণি অসমৰ ভূমিৰ ধূলিত বাগৰে আৰু মাটিৰ চৰুত জুখি জুখি সোণচৰু ৰূপচৰু ঘৰে ঘৰে দিয়ে ৷ এনেকুৱা সোণ-ৰূপৰে ভৰি থকা দেশ আৰু য'ত অসমৰ গীত শুনি শিলো পমি যায় , এনে দেশ কবিয়ে কতো দেখা নাই ৷

    (গ) মোহ গ'ল দূৰণিৰ বিদেশী মোগল
             অসমত যেতিয়া দেখিলে সৰগৰ ৰূপ বিনন্দীয়া,
           অসমত বন্দী হ'ল, অসমৰ ৰূপ-মুগ্ধ
             দূৰৰ মোগল আহি হ'ল অসমীয়া ৷৷

উত্তৰ : উক্ত কবিতা ফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথি  '' অসমীয়া  সাহিত্য  চয়নিকা '' ৰ  অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকদেৱৰ দ্বাৰা বিৰচিত "মই অসমীয়া" নামৰ কবিতাটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে । 
            এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে মোগলসকল কেনেকৈ অসমৰ প্ৰাকৃতিক ৰেহ-ৰূপ চাই আপ্লুত হৈছিল আৰু তেওঁলোক অসমত চিৰদিনৰ বাবে বন্দী হৈছিল  তাকেই প্ৰকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে ৷ 
              মোগলে অসমলৈ উভতি চাই দেখিলে অসমৰ চৌদিশে  ধূসৰ পাহাৰ আৰু ইয়াৰ প্ৰতিটো বনৰ পাত জাংফাই , মিনাকৰা আৰু ৰূপৰে জাতিষ্কাৰ  হৈ আছে ৷ ইয়াত থকা দূবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা আছে যিবোৰ ভৰিৰ গচকত ভাগি যায় ৷ অসমৰ মানুহে হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা বনায় আৰু ভৰি ধোৱে পোৱালৰে ভৰা দলঙত ৷  অসমীয়া মানুহে বাঘ-নখৰে বনোৱা পিন্ধে খাৰু আৰু ভৰিৰ আঙুঠি আৰু ম'হৰ -শিংঙৰ  পেঁপা বজায় ৷ অসমৰ স্বৰ্গদেউসকল হাঁহ -কণী , চাউলেৰে দেউল সজায় ৷ নদীৰ বালিত ভৰা  সোণ গচকত ভাগি  গুড়ি হয় ৷ পুঠি মাছে কাণত পিন্ধে সোণৰ থুৰীয়া আৰু ভেকুলীয়ে ফোঁট লৈ সজায় নিজকে সুৱাগী ( তিৰোতা) ৷ অসমৰ নিষ্কৰ্মা  ধোদৰ দলেও  ৰাজ আলি বান্ধে আৰু পিঠা গুড়িৰে দ'ল সাজে ৷ বাৰটি সাগৰ খানি আৰু ৰংঘৰ -কাৰেংঘৰ ৰচে বননিত ৷ হীৰা-মণি অসমৰ ভূমিৰ ধূলিত বাগৰে আৰু মাটিৰ চৰুত জুখি জুখি সোণচৰু ৰূপচৰু ঘৰে ঘৰে দিয়ে ৷ এনেকুৱা সোণ-ৰূপৰে ভৰি থকা দেশ আৰু য'ত অসমৰ গীত শুনি শিলো পমি যায় , এনে দেশ কবিয়ে কতো দেখা নাই ৷  অসমৰ  এই সকলো  ৰূপ  দেখি  মোগলে  অসমতে  বন্দী  হ'ল  লগতে আহোমক  নিজৰ ৰজা হিচাপে  গ্ৰহণ কৰিলে আৰু কামৰূপক  নিজৰ  দেশ  হিচাপে  স্বীকাৰ  কৰিলে ৷ অসমৰ  হকে  যুঁজিম আৰু  অসমৰ  হকে  মৰিম  বুলি  নিজেই  প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ  হ'ল ৷ সিদিনাৰপৰাই  তেওঁলোক অসমৰ অসমীয়া বুলি কলে  আৰু ধৰ্ম তথা জাতিক অসমীয়া প্ৰাণৰ আপোন বুলি  গ্ৰহণ কৰিলে ৷ অসমৰ ভূমিতেই সুখৰ সপোন চালে আৰু জীয়াই  থাকোঁতেই  এই  পৃথিৱীতেই চিৰদিন অসমীয়া হৈ মৰিম বুলি প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হ'ল ৷

    (ঘ) জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া
            অসমীয়া দেহ-প্ৰাণ মন;
          জীয়াই থাকোঁতে মই অসমৰে অসমীয়া
            মৰিলেও বৰি ল'ম অসমৰ অমিয়া মৰণ ৷


উত্তৰ : উক্ত কবিতা ফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথি  '' অসমীয়া  সাহিত্য  চয়নিকা '' ৰ  অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকদেৱৰ দ্বাৰা বিৰচিত "মই অসমীয়া" নামৰ কবিতাটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে । 
       এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে মোগলসকলৰ  অসমৰ প্ৰতি যি মৰমৰ ভাৱ উদয় হৈছিল তাকে বৰ্ণনা কৰিবলৈ বিচাৰিছে ৷ 
         অসমৰ  সকলো  ৰূপ-সৌন্দৰ্য্য  দেখি  মোগলে  অসমতে  বন্দী  হ'ল  লগতে আহোমক  নিজৰ ৰজা হিচাপে  গ্ৰহণ কৰিলে আৰু কামৰূপক  নিজৰ  দেশ  হিচাপে  স্বীকাৰ  কৰিলে ৷ অসমৰ  হকে  যুঁজিম আৰু  অসমৰ  হকে  মৰিম  বুলি  নিজেই  প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ  হ'ল ৷ সিদিনাৰপৰাই  তেওঁলোক অসমৰ অসমীয়া বুলি কলে  আৰু ধৰ্ম তথা জাতিক অসমীয়া প্ৰাণৰ আপোন বুলি  গ্ৰহণ কৰিলে ৷ অসমৰ ভূমিতেই সুখৰ সপোন চালে আৰু জীয়াই  থাকোঁতেই  এই  পৃথিৱীতেই চিৰদিন অসমীয়া হৈ মৰিম বুলি প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হ'ল ৷ আনকি মৰাৰ পাছত পুনৰ কেতিয়াবা আহিলে কবিয়ে স্মিৰিতৰ  ইতিহাস অসমৰ অসমীয়া হৈ আহিব ৷ অসমীয়া  ভাষা , কথা  আৰু গীত সকলোবোৰ  নিজৰ  আপোন  বুলি  কলে আৰু এই গীত -মাতেৰে কবিৰ হৃদয়  উপচে ৷ জনমৰ লগে লগে তেওঁ  অসমীক আই  বুলি  মাতে আৰু  যিদিনা তেওঁ মুদিব সিদিনাও  অসমী আইক নিজৰ দু-ওঁঠৰে যাওঁ  বুলি  কৈ থৈ  যাব ৷ মৃত্যুৰ  পাছত কবিয়ে সৰগৰপৰা  যদি  তেওঁ তেওঁৰ  নাম মৰতত থকা মানুহসকলৰ পৰা অসমীয়া  সুৰত শুনি  পায় তেতিয়াও  তেওঁ এই  অসমীয়া ভাষাক চিনি পাব আৰু বুজি পাব ৷ তেওঁ  সৰগৰ  গীত এৰি  হলেও, অসমৰ  সুৰীয়া  গীতটো  দুকাণ  পাতি  শুনিব ৷ জীৱনে মৰণে  তেওঁ  চিৰদিন অসমীয়া হৈ  থাকিব  লগতে তেওঁৰ দেহ -প্ৰাণ -মন  অসমীয়া হৈ  থাকিব ৷ জীয়াই  থকা সময়তো  তেওঁ  অসমৰ  অসমীয়া আৰু  মৰিলেও  অসমৰ  অমিয়া  মৰণ হৈ  থাকিব ৷



9. 'মই অসমীয়া' কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক কিয় প্ৰশংসা কৰিছে
     তোমাৰ কথাৰে বুজাই লিখা ৷

উত্তৰ : যিদিনাখন তেওঁলোকে অসমৰ  যুদ্ধথলীত তথা মিনাকৰা বনৰ বুকুত নামিছিল তেওঁ দেখিছিল যে অসমৰ  সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধৰি বুকুপাতি ৰণত নামিছে ৷ তেওঁলোকৰ  হেং দাং দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত  জিলিকিছিল ৷ নিজৰ স্বাধীনতাৰ বাবে সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণ-প্ৰাংগণত আগবাঢ়ি আহিছিল ৷ এই দৃশ্য চাই মোগলসকলৰ  তথা ৰাজপুতসকলৰ বাহুৰ বল অসমৰ যুদ্ধথলীত লুপ্ত হৈছিল ৷ কবিয়ে আচৰিত হৈছিল যে ক'তনো পালে অসমৰ সেনানীয়ে ইমান বল যিসকল কেৱল শুকান সান্দহ আৰু পানীহে খায় ৷ অসমে মোগলক পৰাজয় কৰাৰ নিজৰ স্বাধীনতাৰ গান গালে ৷ মোগলসকলে  অসমৰ বাবে মুক্ত-প্ৰাণ তথা স্বদেশৰ পৰম ভক্তি থকা অসমীয়াসকলৰ  শক্তিৰ নতুন পৰিচয় পালে ৷ পৰাজিত মোগলে সিদিনাখন অসমৰ বিনন্দীয়া ৰূপ আৰু ভক্তি-প্ৰেমেৰে ভৰপূৰ হৈ থকা সৌন্দৰ্য্যৰ খনিৰ কথা গম পালে ৷ তেওঁলোক মুক্ত-প্ৰাণ অসমীয়াৰ সুমধুৰ সংগীতৰ ধ্বনি শুনিলে ৷

10. কবিয়ে কিয় মৰাৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জনম ল'ম বুলি ভাবিছে বুজাই ৷

উত্তৰ :
                মোগলে অসমলৈ উভতি চাই দেখিলে অসমৰ চৌদিশে  ধূসৰ পাহাৰ আৰু ইয়াৰ প্ৰতিটো বনৰ পাত জাংফাই , মিনাকৰা আৰু ৰূপৰে জাতিষ্কাৰ  হৈ আছে ৷ ইয়াত থকা দূবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা আছে যিবোৰ ভৰিৰ গচকত ভাগি যায় ৷ অসমৰ মানুহে হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা বনায় আৰু ভৰি ধোৱে পোৱালৰে ভৰা দলঙত ৷  অসমীয়া মানুহে বাঘ-নখৰে বনোৱা পিন্ধে খাৰু আৰু ভৰিৰ আঙুঠি আৰু ম'হৰ -শিংঙৰ  পেঁপা বজায় ৷ অসমৰ স্বৰ্গদেউসকল হাঁহ -কণী , চাউলেৰে দেউল সজায় ৷ নদীৰ বালিত ভৰা  সোণ গচকত ভাগি  গুড়ি হয় ৷ পুঠি মাছে কাণত পিন্ধে সোণৰ থুৰীয়া আৰু ভেকুলীয়ে ফোঁট লৈ সজায় নিজকে সুৱাগী ( তিৰোতা) ৷ অসমৰ নিষ্কৰ্মা  ধোদৰ দলেও  ৰাজ আলি বান্ধে আৰু পিঠা গুড়িৰে দ'ল সাজে ৷ বাৰটি সাগৰ খানি আৰু ৰংঘৰ -কাৰেংঘৰ ৰচে বননিত ৷ হীৰা-মণি অসমৰ ভূমিৰ ধূলিত বাগৰে আৰু মাটিৰ চৰুত জুখি জুখি সোণচৰু ৰূপচৰু ঘৰে ঘৰে দিয়ে ৷ এনেকুৱা সোণ-ৰূপৰে ভৰি থকা দেশ আৰু য'ত অসমৰ গীত শুনি শিলো পমি যায় , এনে দেশ কবিয়ে কতো দেখা নাই ৷

                অসমৰ   সকলো  ৰূপ  দেখি  মোগলে  অসমতে  বন্দী  হ'ল  লগতে আহোমক  নিজৰ ৰজা হিচাপে  গ্ৰহণ কৰিলে আৰু কামৰূপক  নিজৰ  দেশ  হিচাপে  স্বীকাৰ  কৰিলে ৷ অসমৰ  হকে  যুঁজিম আৰু  অসমৰ  হকে  মৰিম  বুলি  নিজেই  প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ  হ'ল ৷ সিদিনাৰপৰাই  তেওঁলোক অসমৰ অসমীয়া বুলি কলে  আৰু ধৰ্ম তথা জাতিক অসমীয়া প্ৰাণৰ আপোন বুলি  গ্ৰহণ কৰিলে ৷ অসমৰ ভূমিতেই সুখৰ সপোন চালে আৰু জীয়াই  থাকোঁতেই  এই  পৃথিৱীতেই চিৰদিন অসমীয়া হৈ মৰিম বুলি প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হ'ল ৷ আনকি মৰাৰ পাছত পুনৰ কেতিয়াবা আহিলে কবিয়ে স্মিৰিতৰ  ইতিহাস অসমৰ অসমীয়া হৈ আহিব ৷ অসমীয়া  ভাষা , কথা  আৰু গীত সকলোবোৰ  নিজৰ  আপোন  বুলি  কলে আৰু এই গীত -মাতেৰে কবিৰ হৃদয়  উপচে ৷ জনমৰ লগে লগে তেওঁ  অসমীক আই  বুলি  মাতে আৰু  যিদিনা তেওঁ মুদিব সিদিনাও  অসমী আইক নিজৰ দু-ওঁঠৰে যাওঁ  বুলি  কৈ থৈ  যাব ৷ মৃত্যুৰ  পাছত কবিয়ে সৰগৰপৰা  যদি  তেওঁ তেওঁৰ  নাম মৰতত থকা মানুহসকলৰ পৰা অসমীয়া  সুৰত শুনি  পায় তেতিয়াও  তেওঁ এই  অসমীয়া ভাষাক চিনি পাব আৰু বুজি পাব ৷ তেওঁ  সৰগৰ  গীত এৰি  হলেও, অসমৰ  সুৰীয়া  গীতটো  দুকাণ  পাতি  শুনিব ৷ জীৱনে মৰণে  তেওঁ  চিৰদিন অসমীয়া হৈ  থাকিব  লগতে তেওঁৰ দেহ -প্ৰাণ -মন  অসমীয়া হৈ  থাকিব ৷ জীয়াই  থকা সময়তো  তেওঁ  অসমৰ  অসমীয়া আৰু  মৰিলেও  অসমৰ  অমিয়া  মৰণ হৈ  থাকিব ৷
       সেইবাবে কবিয়ে মৰাৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জনম ল'ম বুলি ভাবিছে ৷

 


11.'মই অসমীয়া' কবিতাটিৰ সাৰাংশ লিখা ৷

উত্তৰ : ' মই অসমীয়া '  কবিতাটোৰ মাজেৰে কবিৰ স্বদেশৰ প্ৰতি অনুগত্য আৰু স্বজাতিৰ প্ৰতি থকা নিভাঁজ  ভালপোৱা  প্ৰকাশিত  হৈছিল ৷ কবিয়ে কবিতাটিত মোগলৰ দৃষ্টিৰে অসমৰ অতীত ইতিহাস অৱলোকন কৰিছে ৷
                     
                    সূদৰ পশিচমত থকা নিজৰ স্বৰ্ণপুৰী ৰাজঅন্তঃপুৰ  এৰি কবি অসমৰ লুইতৰ পাৰত ভৰি দিছিল  ৷ অসমক পৰাজয় কৰি  অসমত বিজয়ৰ গান গাম বুলি তেওঁলোক( মোগলসকল) আহিছিল ৷ সেইজীয়া দূবৰি বনৰে ভৰা অসমত কবিয়ে ভৰি দিছিল আৰু দেখিছিল অসমৰ স্বাধীন পতাকা আৰু শুনিছিল অসমৰ সকলো প্ৰান্তত গৌৰৱৰ তথা বিজয়ৰ বিৰামহীন মুক্তগীত ৷ সেই সময়ত অসমৰ ৰাজ অসমৰ সিংহ-আসনত আছিল ৷ কবিয়ে অসমত মোগলৰ বিজয়ী শক্তিৰে অসমক পৰাজিত কৰি মুছলিমৰ মজিয়া স্থাপন কৰিব বুলি কৈছিল যাতে সম্পূৰ্ণ অসম তেওঁলোকৰ হ'ব আৰু কামৰূপো হ'ব তেওঁলোকৰ অধিকাৰত ৷

                   যিদিনাখন তেওঁলোকে অসমৰ  যুদ্ধথলীত তথা মিনাকৰা বনৰ বুকুত নামিছিল তেওঁ দেখিছিল যে অসমৰ  সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধৰি বুকুপাতি ৰণত নামিছে ৷ তেওঁলোকৰ  হেং দাং দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত  জিলিকিছিল ৷ নিজৰ স্বাধীনতাৰ বাবে সকলো পুৰুষ-তিৰোতা ৰণ-প্ৰাংগণত আগবাঢ়ি আহিছিল ৷ এই দৃশ্য চাই মোগলসকলৰ  তথা ৰাজপুতসকলৰ বাহুৰ বল অসমৰ যুদ্ধথলীত লুপ্ত হৈছিল ৷ কবিয়ে আচৰিত হৈছিল যে ক'তনো পালে অসমৰ সেনানীয়ে ইমান বল যিসকল কেৱল শুকান সান্দহ আৰু পানীহে খায় ৷ অসমে মোগলক পৰাজয় কৰাৰ নিজৰ স্বাধীনতাৰ গান গালে ৷ মোগলসকলে  অসমৰ বাবে মুক্ত-প্ৰাণ তথা স্বদেশৰ পৰম ভক্তি থকা অসমীয়াসকলৰ  শক্তিৰ নতুন পৰিচয় পালে ৷ পৰাজিত মোগলে সিদিনাখন অসমৰ বিনন্দীয়া ৰূপ আৰু ভক্তি-প্ৰেমেৰে ভৰপূৰ হৈ থকা সৌন্দৰ্য্যৰ খনিৰ কথা গম পালে ৷ তেওঁলোক মুক্ত-প্ৰাণ অসমীয়াৰ সুমধুৰ সংগীতৰ ধ্বনি শুনিলে ৷

                মোগলে অসমলৈ উভতি চাই দেখিলে অসমৰ চৌদিশে  ধূসৰ পাহাৰ আৰু ইয়াৰ প্ৰতিটো বনৰ পাত জাংফাই , মিনাকৰা আৰু ৰূপৰে জাতিষ্কাৰ  হৈ আছে ৷ ইয়াত থকা দূবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা আছে যিবোৰ ভৰিৰ গচকত ভাগি যায় ৷ অসমৰ মানুহে হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা বনায় আৰু ভৰি ধোৱে পোৱালৰে ভৰা দলঙত ৷  অসমীয়া মানুহে বাঘ-নখৰে বনোৱা পিন্ধে খাৰু আৰু ভৰিৰ আঙুঠি আৰু ম'হৰ -শিংঙৰ  পেঁপা বজায় ৷ অসমৰ স্বৰ্গদেউসকল হাঁহ -কণী , চাউলেৰে দেউল সজায় ৷ নদীৰ বালিত ভৰা  সোণ গচকত ভাগি  গুড়ি হয় ৷ পুঠি মাছে কাণত পিন্ধে সোণৰ থুৰীয়া আৰু ভেকুলীয়ে ফোঁট লৈ সজায় নিজকে সুৱাগী ( তিৰোতা) ৷ অসমৰ নিষ্কৰ্মা  ধোদৰ দলেও  ৰাজ আলি বান্ধে আৰু পিঠা গুড়িৰে দ'ল সাজে ৷ বাৰটি সাগৰ খানি আৰু ৰংঘৰ -কাৰেংঘৰ ৰচে বননিত ৷ হীৰা-মণি অসমৰ ভূমিৰ ধূলিত বাগৰে আৰু মাটিৰ চৰুত জুখি জুখি সোণচৰু ৰূপচৰু ঘৰে ঘৰে দিয়ে ৷ এনেকুৱা সোণ-ৰূপৰে ভৰি থকা দেশ আৰু য'ত অসমৰ গীত শুনি শিলো পমি যায় , এনে দেশ কবিয়ে কতো দেখা নাই ৷

                অসমৰ  এই সকলো  ৰূপ  দেখি  মোগলে  অসমতে  বন্দী  হ'ল  লগতে আহোমক  নিজৰ ৰজা হিচাপে  গ্ৰহণ কৰিলে আৰু কামৰূপক  নিজৰ  দেশ  হিচাপে  স্বীকাৰ  কৰিলে ৷ অসমৰ  হকে  যুঁজিম আৰু  অসমৰ  হকে  মৰিম  বুলি  নিজেই  প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ  হ'ল ৷ সিদিনাৰপৰাই  তেওঁলোক অসমৰ অসমীয়া বুলি কলে  আৰু ধৰ্ম তথা জাতিক অসমীয়া প্ৰাণৰ আপোন বুলি  গ্ৰহণ কৰিলে ৷ অসমৰ ভূমিতেই সুখৰ সপোন চালে আৰু জীয়াই  থাকোঁতেই  এই  পৃথিৱীতেই চিৰদিন অসমীয়া হৈ মৰিম বুলি প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হ'ল ৷ আনকি মৰাৰ পাছত পুনৰ কেতিয়াবা আহিলে কবিয়ে স্মিৰিতৰ  ইতিহাস অসমৰ অসমীয়া হৈ আহিব ৷ অসমীয়া  ভাষা , কথা  আৰু গীত সকলোবোৰ  নিজৰ  আপোন  বুলি  কলে আৰু এই গীত -মাতেৰে কবিৰ হৃদয়  উপচে ৷ জনমৰ লগে লগে তেওঁ  অসমীক আই  বুলি  মাতে আৰু  যিদিনা তেওঁ মুদিব সিদিনাও  অসমী আইক নিজৰ দু-ওঁঠৰে যাওঁ  বুলি  কৈ থৈ  যাব ৷ মৃত্যুৰ  পাছত কবিয়ে সৰগৰপৰা  যদি  তেওঁ তেওঁৰ  নাম মৰতত থকা মানুহসকলৰ পৰা অসমীয়া  সুৰত শুনি  পায় তেতিয়াও  তেওঁ এই  অসমীয়া ভাষাক চিনি পাব আৰু বুজি পাব ৷ তেওঁ  সৰগৰ  গীত এৰি  হলেও, অসমৰ  সুৰীয়া  গীতটো  দুকাণ  পাতি  শুনিব ৷ জীৱনে মৰণে  তেওঁ  চিৰদিন অসমীয়া হৈ  থাকিব  লগতে তেওঁৰ দেহ -প্ৰাণ -মন  অসমীয়া হৈ  থাকিব ৷ জীয়াই  থকা সময়তো  তেওঁ  অসমৰ  অসমীয়া আৰু  মৰিলেও  অসমৰ  অমিয়া  মৰণ হৈ  থাকিব ৷   
             

12. 'মই অসমীয়া' কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ চানেকি কিদৰে ফুটি উঠিছে বুজাই লিখা ৷

উত্তৰ : 

13. ভাষা-বিষয়ক :
      (ক) ব্যাসবাক্য সমাহৰ নাম লিখা :
              স্বৰ্ণপুৰী; মুক্তগীত;অনিৰুদ্ধ;নিষ্কৰ্মা ৷

উত্তৰ : 

স্বৰ্ণপুৰী ঃ  স্বৰ্ণৰ পুৰী - তৎপুৰুষ  সমাস

মুক্তগীত ঃ  মুক্ত যি গীত - কৰ্মধাৰয় সমাস

অনিৰুদ্ধ ঃ  ৰুদ্ধ নহয়  যাৰ গতি - বহুব্ৰীহি  সমাস

নিষ্কৰ্মা ঃ কৰ্ম নহয় যাৰ - বহুব্ৰীহি  সমাস

      (খ) তলৰ শব্দবোৰৰ নিচিনা পাঁচোটা শব্দ সাজা :
             বাঘ-নখ, হাঁহ-কণী, ম'হ-শিং ৷

উত্তৰ : ঘৰ -বাৰী , মাছ-মাংস , পুৃুৰুষ-নাৰী , হীৰা-মণি , মাটি-বাৰী

      (গ) বিপৰীত শব্দ লিখাঁ
             গৌৰৱ; আলোক; স্বাধীনতা; পৰাজিত; সপোন;মৰণ ৷

উত্তৰ : 

 গৌৰৱ ঃ  বদনাম , কলংক

আলোক ঃ আন্ধাৰ  , ৰাতি

স্বাধীনতা ঃ পৰাধীনতা

পৰাজিত ঃ বিজয়ী

 সপোন ঃ দিঠক

মৰণ ঃ জীৱন



2 comments:

Please don't use spam link in the comment box.

Popular Posts

Featured post

নৱম আৰু দশম শ্ৰেণীৰ বাবে ২০২১ ত হ'বলগীয়া ছমহীয়া পৰীক্ষাত কোনটো বিষয়ৰ পৰা কি কি পাঠ আহিব জানি লওঁ আহা- syllabus for half yearly exam 2021 For Class IX and X

 নৱম শ্ৰেণী (Class IX)   দশম শ্ৰেণী ( Class X )   অসমীয়াঃ (1) অন্যৰ প্ৰতি ব্যৱহাৰ (2) শিশুলীলা (3)...